Jong geleerd, oud gedaan!

Nou lijkt het alsof ik elke keer onder het mom van een gezegde schrijf, maar dat is ook zo! Het moet namelijk even wat cryptisch, je weet wel, het is min of meer geheim. Of tenminste, ssssst, ik mag er niet over praten ...

(als vervolg op mijn "monopoly"-stukje van 24/2)

Als wij vroeger monopoly speelden dan speelde uiteraard iedereen het liefste mee. Daardoor bleef er niemand over die de bank wou zijn. Ik vond het geen probleem; én speler én bank. Zo bleef je tenminste goed op de hoogte van alle ontwikkelingen op het bord.

Nu zit ik eigenlijk onbewust weer in die situatie, mijn ene bedrijf, Holland Evenementen Groep, dient als bank en Speedmeet als speler. Maar geen probleem, jong geleerd, oud gedaan.

Alleen dit keer verloopt het spel bizar snel; op het bord verschijnen ineens nieuwe straten. Huizen en hotels worden uit de grond gestampt alsof het niets kost en links en rechts wordt er al wat uit de pot gegraaid.

Tegelijk spelen en bankieren wordt steeds moeilijker. Een noodkreet klinkt: "kan iemand anders even de bank zijn?". En hoewel een lening vlot geregeld is als je zelf bankiert, blijkt het verdomd moeilijk als iemand anders het is.

Lang betoog, intense screening, kleinste details ... de potentiële bankiers willen wel, maar dan ook gelijk meer. Begrijpelijk. Op zich ook prima, maar ... dat past niet binnen de spelregels, punt.

En dan blijft er nog maar 1 ding over ...

de pot!